ഓണത്തിന്റെ ഓര്മ്മകള് പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ ഏകാന്തതതളം കെട്ടിയ ചിന്തകളിലേക്ക് കടന്നുവന്നപ്പോള്, കുത്തികെട്ടഴിഞ്ഞ നോട്ടുബിക്കിലെ ഇളം നീല നിറമുള്ള കടലാസില് അവന് എഴുതിതുടങ്ങി. അവന്റെ സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി അവന്റെ ആദ്യത്തെ ഓണാശംസ. തൂലിയില് നിന്നും ഹ്യദയ രക്തം കരളിന്റെ കടലാസിലേക്ക് പരന്നൊഴുകി വര്ണ്ണങ്ങള് രചിച്ചു.
എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട സ്നേഹത്തിന്
ഇത് നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ പൊന്നോണം. ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല, നിന്റെ സ്വരം കേട്ടിട്ടില്ല, ആ വിരലുകള് ഒന്നു തെരുപിടിച്ചിട്ടില്ല, എന്നിട്ടും ഉപേക്ഷിക്കാനാവാത്തവിധം നമ്മള് അടുത്തുപോയി, സ്നേഹിച്ചുപോയി. വാക്കുകള്കൊണ്ട് ഒരു ഓണം ആശംസിക്കാം, ആഘോഷിക്കാം.പക്ഷേ ഭാഷക്കു പരിധി ഉണ്ടാകുമ്പോള് എന്റെ മനസ്സിലെ വികാരവും സന്തോഷവുമൊക്കെ എന്നില് മാത്രമൊതുങ്ങുന്നു. നഷ്ടങ്ങളുടെ തടവുകാരനായ ഈ ഏകാന്ത പഥികന് നിന്നോടോത്ത് ഒരു ഓണമാഘോഷിക്കുവാന് എന്നങ്കിലും ഒരിക്കല് കഴിയുമന്ന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കയാണ്.
ഇന്നു രാത്രി ഞാന് നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കും. നീണ്ട എട്ടു വര്ഷത്തിനുശേഷം എല്ലാവരോടുമൊത്ത് വീണുകിട്ടുന്ന ഒരു ഓണം. നഷ്ടപ്പെടലുകളുടെ വേദനയും, വിരഹത്തിന്റെ നോവുമുണ്ട് എന്റെ ഈ ഓണത്തിന്. എന്നില് നിന്നും നടന്നു നീങ്ങിയ കവിതയുടെ ഗന്ധമുള്ള കാല്പാടുകള്. ഒരു നോക്കു കാണാന് കാത്തുനില്ക്കാതെ എന്നെ വിട്ടുപോയ അപ്പാ. കനംതൂങ്ങിയ മനസ്സുമായ് കഴിഞ്ഞകാലമത്രയും താണ്ടിയ ദൂരം. എന്റെ യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കയാണ്. എന്നും മറ്റുള്ളവര്ക്കുവേണ്ടി വേദനിച്ചപ്പോള് സ്വയം സന്തോഷിക്കാന് മറന്നുപോയി. എന്നിട്ടും കാര്മേഘമൊഴിഞ്ഞ് മാനം തെളിഞ്ഞപ്പോള് ഒരു തീണ്ടാപ്പാടകലെ നില്ക്കേണ്ടിവന്ന ജന്മം. വിഗ്രഹം പൂര്ത്തിയായാല് പിന്നെ ശില്പിതൊട്ടാല് അശുദ്ധമാകുന്ന സാലഭഞ്ജികകള്. ഇനി വയ്യാ. തുറന്നിട്ട കിളിവാതിലിലൂടെ നീ എന്നെ തേടിവന്നപ്പോള്, എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്, നിമിഷനേരത്തേക്കങ്കിലും തോന്നിയ അനാഥത്വം നീ ചുംബിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് നീ എവിടയാണന്നോ, ഇനി എന്ന് കാണുമന്നോ, ഒരു വാക്കുമിണ്ടുമന്നോ എനിക്കറിയില്ല. നിന്റെ മനസ്സിന്റെ നനവാര്ന്ന ഒരുകോണില്, സ്നേഹത്തിന്റെ പൈയ്തൊഴിയുന്ന മഴനൂലുകള്കൊണ്ട് എന്നെ ബന്ധിക്കുന്നിടത്തോളം എന്റെ മനസ്സില് ഞാന് താലോലിച്ച നീലമേഘങ്ങള് ഒഴുകി നടക്കും. വെള്ള അരയന്നങ്ങള് ചാമരം വീശുന്ന നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ അഗാധതയിലേക്ക് നോക്കി ഞാന് എന്റെ ഓണാശംസ കുറിക്കട്ടെ.
സഹ്യന്റെ നെറുകയിലൂടെ അര്ക്കരശ്മികള് അരിച്ചെത്തുന്ന പ്രഭാതങ്ങളിലൊന്നില് നിന്റെ മെലിഞ്ഞവിരലുകള്കൊണ്ട് എന്റെ ആത്മാവിനെ തൊട്ടുണര്ത്തി, ആട്ടവിളക്കിലെ കരിന്തിരി കത്തുന്ന അരങ്ങില് നിന്നും സ്നേഹചിലങ്കകള് കിലുക്കിയെത്തുന്ന ഒരു സ്വപ്നംപോലെ നീ എന്നിലേക്കു നടന്നെത്തി. അടരുവാന് മടിയാര്ന്ന് ഹ്യദയത്തോടൊട്ടിച്ചേര്ന്നുകിടന്ന കുപ്പിച്ചില്ലുകള് ആ നേര്ത്തവിരലുകള്കൊണ്ട് പെറുക്കിമാറ്റി നീ കൂടുകൂട്ടിയത് എന്റെ ഹ്യദയത്തിലാണ്. ഇന്ന് ഹ്യദയത്തിലെവിടയോ തുറന്നുകിടന്ന ഒരു കിളിവാതിലിലൂടെ നീ പാലായനം ചെയ്യുമ്പോള് വന്യമായ ഒരു ശൂന്യത എന്നില് നിറയുന്നു.
നിന്റെ കണ്ണിലെ അഗാധമായ നീലിമയില് ഞാന് കണ്ട സ്വപ്നങ്ങള്, കൈപിടിയിലൊതുങ്ങാതെപോയ ജീവിതം, മലര്മണം മാറുംമുന്പേ കൊഴിഞ്ഞുപോയ മംഗല്യസ്വപ്നങ്ങള്. പിച്ചവച്ചനാള് മുതല് ഒഴുക്കിനെതിരേ നീന്താനായിരുന്നു നിന്റെ വിധി. അന്തര്മുഖത്വത്തിന്റെ പുറംന്തോടിനുള്ളില് നീ സ്വയം രൂപപ്പെടുമ്പോള് പുറത്ത് കുളിരുചൊരിഞ്ഞ് നിന്നിലേക്ക് പൈയ്തിറങ്ങുന്ന മഴനൂലുകളെ നീ സ്വപ്നം കണ്ടു. പക്ഷേ കാലം നിനക്കുതന്നതോ? ഉടഞ്ഞുപോയകണ്ണാടിക്കുള്ളില് നിന്നെനോക്കി പരിഹസിച്ചുചിരിച്ച പ്രതിബിംബത്തില് നിന്റെ പൂണൂലുപൊട്ടിച്ച് കോര്ക്കുന്ന താലിയില് തൂങ്ങിയാടുന്ന ജീവിതം. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധമില്ലാത്ത, വിടരാതെ കൊഴിഞ്ഞ വരണമാല്യത്തിന്റെ ഗന്ധംപൊതിയുന്ന മണിയറയിലേക്ക് വലതുകാല് വച്ച് കയറുമ്പോള് കഴുത്തുഞെരിച്ചുകൊല്ലുന്നത് പിറക്കാതെപോയ കിനാവുകളെയാണ്. മനസും ശരീരവും പലര്ക്കുമായ് പങ്കുവക്കേണ്ടിവന്ന നിന്റെ മനസ്സിന്റെ നനവാര്ന്ന ഒരുകോണില് സ്വയം ഒതുങ്ങാനായ് ഞാന് എന്റെ നാവിനെ കെട്ടിയിട്ടു. എന്നെ മറക്കരുതന്നും, ഉപേക്ഷിക്കരുതന്നും പറയാന് ഞാന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. നിന്റെ മൗനങ്ങളില് ലയിച്ച് ഞാന് ഇല്ലാതാകുന്ന നിമിഷം വരെ എന്നെ സ്നേഹിക്കുക.
വിറയാര്ന്ന വാക്കുകളാല്, സ്വപ്നങ്ങളെ ഹ്യദയത്തില്നിന്നടര്ത്തിമാറ്റി, നാദസ്വരമേളങ്ങള് കൊഴുക്കാത്ത, മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങള് മുഴങ്ങാത്ത കതിര്മണ്ഡപത്തിലേക്കയക്കുമ്പോള്, ക്ഷണികനേരത്തേക്കെങ്കിലും നമ്മള് കണ്ട കിനാവുകള് മിഴികളെ ആര്ദ്രമാക്കുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങളല്ലാം സാധിച്ചിട്ടും, പ്രാര്ത്ഥനകളെല്ലാം ഫലിച്ചിട്ടും ഇവിടെ മാത്രം ഞാന് തോറ്റടിയുകയാണ്. സ്വപ്നങ്ങളെ എള്ളും, അരിയും വാരിയൂട്ടി, എണ്ണയും നെയ്യും കത്തിയെരിയുന്ന ചിതയില് ദഹിപ്പിച്ചു സ്പുടം ചെയ്യുന്ന ചാരത്തില്നിന്നും ഒരു നുള്ളെടുത്ത് തിരുനെറ്റിയിലൊരു കുറിവരച്ച് എന്റെ ആത്മാവിനെ കതിര്മണ്ഡപത്തിലേക്കയക്കേണ്ടിവരുന്ന ദു:രവസ്ഥ ഞാന് ഏറ്റടുക്കുകയാണ്. എന്നങ്കിലും ഒരിക്കല് നീ സ്വപ്നം കണ്ട പ്രഭാതം നിനക്കുമുന്നില് പൊട്ടിവിടരട്ടെ, ശേഷിക്കുന്ന നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള് സായന്തനത്തിന്റെ കണ്ണിമയില് മഴവില്ലുകൊണ്ട് കണ്മഷി എഴുതട്ടെ, കുളിരുചൊരിയുന്ന മഴനൂലുകള് എന്നും നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പൈയ്തിറങ്ങട്ടെ എന്ന പ്രാര്ത്ഥനയോടെ.
ഞാന് പറയാതെപോയ എന്റെ വാക്കുകള്, നീ കേള്ക്കാതെ പോയ എന്റെ ശബ്ദം, നീ അറിയാതെ പോയ എന്റെ സംഗീതം നിനക്കായ്, സുഹ്യത്ത് ഡോണ മയൂരയുടെ വരികള്ക്ക്, രാജേഷ് രാമന് സംഗീതം പകര്ന്ന്, പ്രദീപ് സോമസുന്ദരത്തിന്റെ ശബ്ദത്തില്.
പ്ലേയര് വഴി കേള്ക്കാന് കഴിയുന്നില്ലങ്കില് ഇവിടെ നിന്നും ഡൗണ്ലോഡ് ചെയ്യുക
ഇന്ന് ആഗസ്റ്റ്-24 എന്റെ ജീവിതത്തില് മറക്കാനാവാത്ത കുറേ ഏടുകള് എഴുതി ചേര്ക്കപ്പെടാനായ് നാന്ദികുറിക്കപ്പെട്ട ദിവസം. തെളിമയുള്ള ആ പ്രഭാതത്തില് എനിക്കായ് പൊഴിച്ച ആ ഓടക്കുഴല് നാദം, അനുവാദമില്ലാതെ എന്റെ ആത്മാവിനെ തൊട്ടുണര്ത്തിയപ്പോള് ജീവിതത്തിലെപ്പോഴക്കയോ എനിക്ക് കൈമോശം വന്നുപോയ മാനം കാണാതെ പുസ്തകതാളിലൊളിപ്പിച്ച മയില് പീലിതുണ്ടുകളും, മനസ്സിന്റെ മണ്കുടമുടഞ്ഞ് ചിതറിതെറിച്ച മഞ്ചാടികുരുക്കളും തിരികെ ലഭിച്ചതുപോലെ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. ഒരോ പ്രഭാതങ്ങളിലും നിദ്രയില് നിന്നും വിളിച്ചുണര്ത്തി പ്രണയത്തിന്റെ ശ്വാദ്വാലയങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടുപോകുമ്പോള് ഞാന് ആരുടയക്കയോ സ്വന്തമാണന്ന് അറിയുകയായിരുന്നു. തണുത്തുറഞ്ഞ ഡിസംബര് രാവുകളില് ഹെര്മോണില് പെയ്യുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളിപോലെ നിര്മ്മലമായ ആ സ്നേഹം മുഴുവന് ഞാന് മോന്തികുടിക്കയായിരുന്നു.
ഇന്ന് ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഏതോ ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തില് ജീവിതം തെരുപിടിപ്പിക്കാനായ് നീ ശരീരം പങ്കുവയ്ക്കുമ്പോള് അനന്തതയുടെ അകലങ്ങളില് നിന്നും അനസ്യൂതം ഒഴുകി എത്തുന്ന ആ മുരളീഗാനത്തിനായ് അമ്പാടിയുടെ ഒരു ചെറിയ കോണില് വര്ഷവും വേനലും മഞ്ഞും വെയിലും മാറി മാറി വരുന്നത് അറിയാതെ ഞാന് കാത്തിരിക്കയാണ്
പ്ലേയര് വഴി കേള്ക്കാന് കഴിയുന്നില്ലങ്കില് ഇവിടെ നിന്നും ഡൗണ്ലോഡുചെയ്യാം.
എന്തിനുവേണ്ടി ആര്ക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു ഈ ജന്മമത്രയും എന്റെ കാത്തിരിപ്പ്
എനിക്ക് ആരോടും ജയിക്കേണ്ട ആരയും തോല്പിക്കയും വേണ്ട എന്റെ മനസ്സിനെ ഇനി ആര്ക്കുവേണ്ടിയും തുറക്കാന് കഴിയാത്തവിധം മണിച്ചിത്രത്താഴിട്ടു പൂട്ടാന് കഴിഞ്ഞങ്കില് മുട്ടിയാല് തുറക്കപ്പെടാത്ത ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു ഗുഹാകവാടം പോലെ
എന്റെ പാവം മനസ്സ് നീ കാണാതെ പോയി സ്വപ്നങ്ങളുടെ കഴുത്തറുത്ത് കൊന്നുതള്ളാന് മനസ്സ് വന്നില്ല എന്നെ അറിഞ്ഞിട്ടും അന്ധനായ് നടിച്ചു നീ എന്നിട്ടും നിനക്കു മുന്നില് ഞാന് എന്റെ മനസ്സു തുറന്നു
വിടപറയാനായിരുന്നു നിനക്കു തിടുക്കം കാണാതെ പോയി എന്റെ പാവം മനസ്സിനെ യാത്രാമൊഴി പറയുമ്പോള് മനസ്സറിയാതെ ഒന്നു പിടച്ചുവോ? വേദനിപ്പിച്ചുവോ എന്ന ഉപചാര വക്കിന് എന്തുത്തരം നല്കണം ഞാന് വാക്കുകള്കൊണ്ട് എനിക്ക് നിന്നെ മുറിപ്പെടുത്തേണ്ട എന്തിന് പാവം നിന്റെ മനസ്സിനെ ഞാന് വേദനിപ്പിക്കണം
നീ മറക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന നിന്റെ ലോകം മാറ്റാന് ശ്രമിക്കുന്ന നിന്റെ മനസ്സ് എല്ലാം അറിയുമ്പോള് നിന്നെ അറിയാതിരിക്കാന് എനിക്കു വയ്യ തിരികെ നടന്നകലുന്നതിന് മുമ്പ് അനുവാദമില്ലാതെ കണ്ട കിനാവുകള് അറിയാതെ കണ്ണീരായ് തുളുമ്പിയോ? അതു നീ കാണാതെ പോയോ?
ഒരു വാക്കുമിണ്ടാന് കഴിയാതെ ഞാന് യാത്ര ചോദിക്കാന് മടിച്ചു നീ വരുമന്ന പ്രതീക്ഷയില് വീണ്ടുമീ തീരത്ത് പകലു വറ്റുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാന് നിറയുന്നു നീ എന്നില്, നിന് മിഴികളില് തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുനീര് തുള്ളിപോലെ
മണിരത്നവും ഏ ആര് റഹ്മാനും ചേര്ന്നൊരുക്കിയ “ദില്സേ“ എന്ന ചിത്രത്തിനു വേണ്ടി ഉദിത് നാരായണ് പാടിയ ഗാനം സുഹ്യത്ത് കിരണ്സിന്റെ ശബ്ദത്തില്. എന്തുകൊണ്ടോ നൊസ്റ്റാള്ജിയയുടേയും വിരഹത്തിന്റെയും ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും ഒക്കെ ഒരു പ്രത്യേക മൂഡ് സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള മാസ്മരികമായ ഒരു കഴിവ് ഈ ഗാനത്തിനുണ്ട്.
പ്ലേയര് വഴി കേള്ക്കാന് കഴിയുന്നില്ലങ്കില് ഇവിടെ നിന്നും ഡൗണ്ലോഡുചെയ്യാം.
ഞാന് എന്നും ഒരു അടിമയാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹ്യദത്തിന്റയും അടിമ. എപ്പോഴങ്കിലും മനസ്സൊന്നിടറിയാല്, ഒരു ഒറ്റപ്പെടല് അനുഭവപ്പെട്ടാല് ആരങ്കിലും ഒരാള് കൂട്ടിന് വേണമന്ന് തോന്നിയാല് മുരളിപൊഴിക്കുന്ന കള്ളചിരിയുമായ് നീയെന്റെ മുന്നിലവതരിക്കുന്നു. വര്ഷങ്ങള്കൊണ്ട് എല്ലാ സ്നേഹത്തില് നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുനില്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം. സ്നേഹവും സൗഹ്യദവും ചോദിച്ചവര്, ജീവിതം ചോദിച്ചവര് പിന്നെ എന്നെതന്നെ ചോദിച്ചവര്. എല്ലാവരയും എന്റെ ലോകത്തുനിന്നും വിലക്കി നിര്ത്തി. അടരാന് മടിച്ച് ഹൃദയത്തോടൊട്ടി ചേര്ന്നു കിടക്കുന്ന കുപ്പിച്ചില്ലുകള് എല്ലാബന്ധങ്ങളില് നിന്നും ആത്മാവിനെ സ്വയം അകറ്റിനിര്ത്തി. എന്നിട്ട് ഞാന് എന്തുനേടി?. ഹ്യദയത്തില് സ്നേഹത്തിന്റെ കൈയ്യൊപ്പുകോറിയിട്ട് പടിയിറങ്ങിപോയ ആത്മാവിനോടുള്ള പകപോക്കലോ? വിഷാദത്തിന്റെ ജ്വാലയുള്ള സമ്മാനങ്ങള് തന്നിട്ട് എന്റെ ലോകത്ത് ശുന്യത നിറച്ചവരോടുള്ള പ്രതിഷേധമോ? അതോ സ്വയം ശിക്ഷിക്കലോ? ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരുസമസ്യ.
ഇന്ന് ഞാന് മാറിയിരിക്കുന്നു. അല്ലങ്കില് മാറാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാവും ശരി. ഇനി കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കാന് വയ്യ. ഒരു ഹേമന്ദത്തിന്റെ എല്ലാസൗന്ദര്യത്തോടും നീ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോള് ഏകാന്തതയുടെ ശൂന്യത കണ്ട് സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് നിന്നും എന്റെ യാത്ര ആരംഭിക്കയാണ്. കീറിപോയ ആത്മപുസ്തകത്തിന്റെ താളുകള് ഒരുമിച്ച് ചേര്ക്കാന് ശ്രമിക്കുമ്പോള് എങ്ങിനെ എനിക്കു നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാനാവും. ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തില്നിന്നും നീ എനിക്കായ് പാടുന്നു. ഒരിക്കലും തമ്മില് കാണാന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നങ്കിലും കാണാന് കഴിയുമോ എന്നും അറിയില്ല. ഒര്കുട്ടില് തുടങ്ങിയ പരിചയം, ജിടോക്കിലൂടെ പരസ്പരം പങ്കുവച്ച് നമ്മുടെ ഹ്യദയങ്ങള് തമ്മിലടുക്കുമ്പോള് ഏതോ ഒരു കാന്തിക പ്രഭാവം നമ്മളെ വലയം ചെയ്യുന്നത് ഞാനറിയുന്നു. പലപ്പോഴും നീ എന്റെ ആരാണന്ന് മനസ്സിനോടുചോദിക്കയാണ്. എത്ര കൂട്ടിയാലും കിഴിച്ചാലും കിട്ടുന്നത് ഒറ്റ ഉത്തരം. നീ എന്റെ ആരല്ലാമോ ആണ്. അത് അങ്ങിനെതന്നെ ഇരുന്നോട്ടെ. എന്നങ്കിലും തമ്മില് കാണുമ്പോള് തരാനായ് നീ അതിന്റെ ഉത്തരം കരുതിവയ്ക്കുക.
ഇന്ന് ഞാന് മരിക്കയാണ് എങ്കില്, ചലനമറ്റ എന്റെ ശരീരം കാണാന് നീ വരരുത്. കാരണം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുന്ന നിന്റെ കണ്ണീര് മുത്തുകളില് എന്റെ രൂപം പ്രതിഫലിച്ചുകൂടാ. ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത നിന്റെ മനസ്സില് എന്നും എന്റെ ജീവനുള്ള മുഖം മാത്രം മതി. കഴിഞ്ഞ പൊന്നിന് ചിങ്ങത്തിലെ പ്രഭാതങ്ങളിലൊന്നില്, ജന്മാന്തരങ്ങളുടെ ഗന്ധമുള്ള സ്നേഹവുമായ് നീ കൂടുകൂട്ടിയത് എന്റെ ഹ്യദയത്തിലാണ്. അന്നുമുതല് എന്റെ നീലാകാശത്ത് തെളിഞ്ഞുകത്തുന്ന ശുക്രനക്ഷത്രം നീയാണ്. മറവിയുടെ മേച്ചില്പുറങ്ങളിലേക്കുതിര്ക്കുന്ന ഓര്മ്മകളും, സ്വപ്നങ്ങളെ ഉറക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെ തേങ്ങലുകളും പകുത്തെടുത്തപ്പോള് ഞാന് നിന്റെതും നീ എന്റെതും മത്രമാകുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് അക്ഞാതമായ ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തില് പ്രണയിനിക്കായ് നീ ശരീരം പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോള്, ഇവിടെ അമ്പാടിയുടെ ഒരുകോണില്, വേനല് മഴയുടെ ഈറന്പോലെ നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്മ്മകള്കൊണ്ട് നിറയുകയാണ് എന്റെ മനസ്സ്......
A person who love to share the free time with friends and family. Love to give something better to the mankind via science and technology. Creativity is the Mission and Science is the Passion.
ഞാന് എന്നും ഒരു അടിമയാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹ്യദത്തിന്റയും അടിമ. എപ്പോഴങ്കിലും മനസ്സൊന്നിടറിയാല്, ഒരു ഒറ്റപ്പെടല് അനുഭവപ്പെട്ടാല് ആരങ്കിലും ഒരാള് കൂട്ടിന് വേണമന്ന് തോന്നിയാല് മുരളിപൊഴിക്കുന്ന കള്ളചിരിയുമായ് നീയെന്റെ മുന്നിലവതരിക്കുന്നു. വര്ഷങ്ങള്കൊണ്ട് എല്ലാ സ്നേഹത്തില് നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുനില്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം. സ്നേഹവും സൗഹ്യദവും ചോദിച്ചവര്, ജീവിതം ചോദിച്ചവര് പിന്നെ എന്നെതന്നെ ചോദിച്ചവര്. എല്ലാവരയും എന്റെ ലോകത്തുനിന്നും വിലക്കി നിര്ത്തി. അടരാന് മടിച്ച് ഹൃദയത്തോടൊട്ടി ചേര്ന്നു കിടക്കുന്ന കുപ്പിച്ചില്ലുകള് എല്ലാബന്ധങ്ങളില് നിന്നും ആത്മാവിനെ സ്വയം അകറ്റിനിര്ത്തി. എന്നിട്ട് ഞാന് എന്തുനേടി?. ഹ്യദയത്തില് സ്നേഹത്തിന്റെ കൈയ്യൊപ്പുകോറിയിട്ട് പടിയിറങ്ങിപോയ ആത്മാവിനോടുള്ള പകപോക്കലോ? വിഷാദത്തിന്റെ ജ്വാലയുള്ള സമ്മാനങ്ങള് തന്നിട്ട് എന്റെ ലോകത്ത് ശുന്യത നിറച്ചവരോടുള്ള പ്രതിഷേധമോ? അതോ സ്വയം ശിക്ഷിക്കലോ? ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരുസമസ്യ.
