മഴനൂലുകള്‍ ‍/ Mazhanoolukal

ചെങ്ങന്നൂര്‌നിന്നും ബാംഗ്ലൂരിലേക്കൊരു യാത്ര......കന്യാകുമരി ബാംഗ്ലൂര്‍ ഐലന്റ് എക്സ്പ്രസ്.........ഇതായിരുന്നു എന്റെ സ്ഥിരം വണ്ടി........

ബാംഗ്ലൂരിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയില്‍ ഒപ്പിയെടുത്ത പാലക്കാടിന്റെ സൗന്ദര്യം.............ട്രയിനില്‍ നിന്നും എടുത്ത ചിത്രം.............

ഈ റോഡുകള്‍ എവിടയും അവസാനിക്കുന്നില്ല....ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് നഗരങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് പൊതുവെ ഇടുങ്ങിയതും തിരക്ക് കൂടിയതുമാണ്‌ ബാംഗ്ലൂരിലെ റോഡുകള്‍.......

എത്ര മനോഹരം ഈ റോഡുകള്‍......ഇന്ത്യയില്‍ ഞാന്‍ സഞ്ചരിച്ച മറ്റൊരു നഗരത്തിലും ഇത്ര മനോഹരമായ റോഡുകള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല..........നഗരഹ്യദയത്തിലെ ഒരു റോഡ്.....

വിധാന്‍ സൗധ്...ഗ്രാനൈറ്റില്‍ കടഞ്ഞെടുത്ത കവിത.....നഗര മധ്യത്തില്‍ എല്ലാ പ്രൗഡിയോടയും തലയുയര്‍ത്തിനില്‍ക്കുന്ന ഭരണ സിരാകേന്ദ്രം.... ബാംഗ്ലൂരിലെ കുബ്ബോണ്‍ പാര്‍ക്കിലാണിത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.....ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കെട്ടിടങ്ങളില്‍ (one of the most magnificant buildings) ഒന്നാണിത്....നിയോദ്രവീഡിയന്‍ മാത്രകയില്‍ നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കെട്ടിട സമുച്ചയം എല്ലാ ഞയറാഴ്ചയും വൈദ്യുത ദീപങ്ങളാല്‍ (Floodlit) പ്രകാശിതമായിരിക്കും....നാലു നിലകളുള്ള ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ മൊത്തം വിസ്തീര്‍ണ്ണം 50,000 ചതുരശ്ര അടിയാണ്.........(ഒരു വൈകുന്നേരം എടുത്ത ചിത്രം)

(ഒരു ഉച്ച സമയത്ത് എടുത്ത ചിത്രം)


(ഒരു വൈകുന്നേരം എടുത്ത ചിത്രം)

ബാംഗ്ലൂരിലെ കസ്തൂര്‍ബാ റോഡിലുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് ലൈബ്രറി..... മനോഹരമായ ഈ കെട്ടിടം ആരുടെയും മനം കവരുന്നതാണ്‌......1960 ലാണ്‌ ഈ ലൈബ്രറി തുറന്നത് പ്രവര്‍ത്തനമാരംഭിച്ചത്..... 19775 ബുക്സും 1155 ഡി.വി.ഡി യും ഇവിടെയുണ്ട്. അതില്‍ 2117 I.T ബുക്സാണ്‌....

നിയമങ്ങള്‍ ലംഖിക്കാനുള്ളവയാണന്ന് ബോധപൂര്‍വ്വം വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ്‌ പൊതുവെ നമ്മള്‍...നിയമത്തിലെ ലൂപ് ഹോള്‍സ് നോക്കി തെറ്റു ചയ്യാനാണ്‌ നമ്മള്‍ നിയമം പഠിക്കുന്നത്.....ആയിരം കുറ്റവാളികള്‍ രക്ഷപെട്ടാലും ഒരു നിരപരാധിപോലും ശിക്ഷിക്കപ്പെടരുതന്ന് പറയുമ്പോഴും കുറ്റവാളികളെ രക്ഷിക്കാന്‍‌വേണ്ടി നിരപരാധികള്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് വിരോധാഭാസം തന്നെ.....കര്‍ണ്ണടകയിലെ പരമോന്നത നീതിന്യായപീഠം.....ബാംഗ്ലൂര്‍ ഹൈകോര്‍ട്ടിന്റെ കവാടം.....



പൂക്കളെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തവര്‍ ആരാണ്‌?...... കുബ്ബോണ്‍ പാര്‍ക്കില്‍ പൂത്ത ഒരു വാഴചെടി.....

ബ്രിട്ടീഷ് ലൈബ്രറിയുടെ മുന്‍പില്‍ പൂത്തുനില്‌ക്കുന്ന മുസാണ്ട ചെടികള്‍......

വെറുതെ എടുത്ത ഒരു ചിത്രം....

ഹോസ്ക്കോട്ടെ ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ ഏറിയ ബാംഗ്ലൂരിലെ പ്രധാന വ്യവസായ കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ്‌.....നഗരത്തിന്റെ തിരക്കില്‍ നിന്നും ഏതാണ്ട് 15 കി. മീ ഉള്ളിലാണ്‌. അവിടെ വഴിയരികില്‍ കണ്ട ഒരു പാഴ്ചെടി.....

കുബ്ബോണ്‍ പാര്‍ക്കില്‍നിന്നുമുള്ള ഒരു ചിത്രം..........

കുബ്ബോണ്‍ പാര്‍ക്കിലെ ഒരു വടവ്യക്ഷം.......

റോഡുകള്‍ ഇടുങ്ങിയതും തിരക്ക് കൂടിയതുമാണങ്കിലും വഴിവാണിഭം ഇവിടെ സാധാരണം....ഒരു വഴിയോരകാഴ്ച......

ഗുല്‍മോഹറുകള്‍ നിറഞ്ഞ വഴികള്‍ ബാംഗ്ലൂരിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകതയാണ്‌........പൂത്തുലഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ഗുല്‍മോഹറുകള്‍ നഗരത്തിന്റെ ചാരുത വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതോടെപ്പം തണലും തരുന്നു........നഗരത്തിലെ ഒരു കാഴ്ച.....

ഹ്യദയത്തില്‍ ദൈവ്വത്തിന്റെ കൈയ്യൊപ്പുണ്ടന്ന് ഞാന്‍ എന്നും വിശ്വസിക്കുന്ന എന്റെ സ്നേഹിതാ..........

എന്റെ ഏറ്റവും പ്രീയപ്പെട്ട ചങ്ങാതി നീ ആയിരുന്നു.......... എന്നിട്ടും നിന്റെ മറവിയുടെ ലോകത്തേക്ക് എന്നെയും നീ ഉപേക്ഷിച്ചു. വിരഹത്തിന്റെ വേദനയില്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെ തനിച്ചാണ്........ ബന്ധങ്ങളും ബന്ധനങ്ങളുമില്ല.

ലോകത്തിലേക്കും ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പരസ്പരം അറിയുകയും മനസ്സിലക്കുകയും ചെയ്ത സുഹ്യത്തുക്കള്‍ നമ്മളാണന്ന് സ്വകാര്യമായ് അഹങ്കരിച്ചിരുന്നു. എന്നും നമ്മുടെ സ്നേഹവും സൗഹൃദവും മറ്റുള്ളവരെ അസൂയപ്പെടുത്തും വിധം ആത്മാര്‍ത്ഥവും നിഷ്കളങ്കവും ആയിരുന്നു. രണ്ടു ശരീരത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒറ്റ ആത്മാവായിരുന്നു നമ്മള്‍......

എപ്പോഴോ നാമറിയതെ നമുക്കിടയില്‍ ഒരു പാപക്കറ വീണു........ അതിനെ ഞാന്‍ എന്റെ ഹ്യദയരക്തംകൊണ്ട് കഴുകി കളയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ നാമറിയതെ നമുക്കു നമ്മളെ നഷ്ടപ്പെടുക ആയിരുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും ഞാന്‍ അറിയുന്ന എന്നെ അറിയുന്ന എന്റെ ആ കളികൂട്ടുകാരനെ എനിക്കു തിരിച്ചുകിട്ടില്ലന്നറിയം..... മണലാരണ്യത്തില്‍ നിന്നും മുത്തും പവിഴവും നീ വാരികൂട്ടിയപ്പോള്‍ ഇങ്ങ് ദൈവ്വത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ കക്കയും ശംഖും പെറുക്കി കളിച്ച ഈ കളികൂട്ടുകാരനെ നീ മറന്നുപൊയി...........

ഒരിക്കലും ഈ അകല്‍ച്ച ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. മരണത്തിലും ഒന്നിച്ചുണ്ടാവണമന്ന്‌ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നവരാണ്‌ നമ്മള്‍. നീ എന്നില്‍ നിന്നും അകന്നകന്നു പോയപ്പോഴും ഒക്കെ എന്റെ തോന്നലാണന്ന് വിശ്വസിച്ചു......... സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു.

ബന്ധങ്ങളെന്നും തുലാവ‌ര്‍ഷംപോലെയാണ്. എപ്പോഴാണ്‌ പൈതൊഴിയുക എന്നറിയില്ല. എന്നും മഴയെ സ്നേഹിച്ച ഒരു മനസ്സാണ് എന്റേത്‌. പൈതൊഴിയുന്ന മഴനൂലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ നീ എന്നെ തനിച്ചാക്കി യാത്രയായപ്പോള്‍, കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ പിന്‍‌വിളികള്‍ നീ കേട്ടില്ല. ഇല്ലങ്കില്‍ കേട്ടിട്ടും കേട്ടതായി നടിച്ചില്ല.......... എന്തായിരുന്നു നിന്റെ മനസ്സില്‍............

പിന്നീട് ഓരോമഴയും പൈതൊഴിയുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് കാ‌‌‌ര്‍‌മേ‌ഘം മൂടുകയായിരുന്നു. ഓരോനിമിഷവും ഞാന്‍ കാതോര്‍ത്തിരുന്നു. നിന്റെ കാലൊച്ച കേള്‍ക്കാന്‍......... അവസാന പ്രതീക്ഷയും അസ്തമിച്ചപ്പൊള്‍ ഞാന്‍ നിന്നോടു ചോദിച്ചു, നമ്മള്‍ ഒരുപാട് മാറിപോയിരിക്കുന്നു അല്ലേ എന്ന്. എല്ലാവരുടെയും നന്മക്ക് വേണ്ടി ആയാല്‍ മാറ്റം നല്ലതല്ലേ എന്ന നിന്റെ മറുചോദ്യത്തിന്റെ അര്‍‌ത്ഥം ഇന്നും എനിക്ക്‌ മനസ്സിലായിട്ടില്ല.

എന്റെ സുഖങ്ങളിലും ദു:ഖങ്ങളിലും നീയുണ്ടാവണമന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരുനനുത്ത കാറ്റായ് നീ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകുമന്ന്‌ ഞാന്‍ വിസ്വസിച്ചു. നീയല്ലാതെ മറ്റൊരു സുഹ്യത്തിനെ കുറിച്ച് ഒരിക്കലും ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്തന്നെ നീ എന്നെ വിട്ടുപോയപ്പോള്‍ ശരിക്കും ഞാന്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി.........

ജീവിതത്തില്‍ എന്തക്കയോ നേടിയപ്പോള്‍ നിന്നെമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്നെ നീ മ‌റന്നുപോയി....... നിന്റെ ഓ‌ര്‍മ്മകളില്‍പോലും ഇന്ന്‌ ഞാന്‍ ഇല്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ഇനിഒരിക്കലും തമ്മില്‍ കാണാതിരിക്കട്ടെ എന്ന്. കാരണം എനിക്കറിയം ഇനി ഒരിക്കലും നിനക്ക് എന്റെ പഴയ ച‌‌‌ങ്ങാതിയാകാന്‍ കഴിയില്ലന്ന്...... ഇനി കാണുമ്പോള്‍‍ എല്ലാം ഒരു ബോധിപ്പിക്കല്‍ മാത്രമായിരിക്കും.......

മനസില്‍ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്റെ ചങ്ങാതിയുടെ ജീവനുള്ള പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമുണ്ട്........ അതെങ്കിലും എനിക്കു വേണം. സ്നേഹവും സൗഹൃദവും ഒക്കെ ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകളാകുമ്പോള്‍ ഇന്നും ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കയാണ്. എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട നീലാംബരിയെ ഓര്‍ത്ത്.............

എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തു എന്റെ വീടിന് അടുത്ത് ഒരു അമ്മൂമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. പേര് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും ആ മുഖം ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. വെളുത്ത് സമ്യദ്ധമായ നീളമുളള മുടി...... ആ മുടിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക വാസനയും തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു......

എപ്പോഴും ഒരു തുളസി കതിര് അവര്‍ മുടിയില്‍ ചൂടിയിരുന്നു.വെളള മുണ്ടും നേര്യേതും ആയിരുന്നു അവര്‍ ഉടുക്കാറ്. നടക്കാന്‍ ഊന്നുവടി വേണമായിരുന്നു എങ്കിലും നന്നായി സംസാരിക്കുമായിരുന്നു....
നീലത്തില്‍ മുങ്ങിയ കുറുക്കന്റെയും, മരപ്പട്ടി എന്നു കരുതി അപ്പൂപ്പനെ ഉലക്കകൊണ്ട് അടിച്ചുകൊന്ന അമ്മുമ്മയുടെയും,ഗന്ധര്‍വ്വനെ സ്നേഹിച്ച യക്ഷിയുടെയും ഒക്കെ ക‌ഥകള്‍ എനിക്കു പറഞ്ഞുതന്ന‌ത് ഈ അമ്മൂമ്മയാണ്.

ഞാന്‍ മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം ഒരു ദിവസം അമ്മൂമ്മക്ക് എന്തോ അസുഖം വന്നു. മൂന്നാം നാള്‍ സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്നപ്പോള്‍ അമ്മ പറഞ്ഞു അപ്പുറത്തെ അമ്മൂമ്മ മരിച്ചുപോയീ എന്ന്.

അന്ന് മരണം എന്താണന്ന് എനിക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു. അമ്മയുടെ സാരിതുമ്പു പിടിച്ച് ഞാനും അമ്മൂമ്മയെ കാണാന്‍ പോയി. അന്നാണ് ആദ്യമായി ഞാന്‍ മരണവീടു കാണുന്നത്.

വെള്ളപുതപ്പിച്ച് അമ്മൂമ്മയെ കോലായില്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു. തലയുടെ ഭാഗത്തായി തേങ്ങാമുറിയില്‍ കോളുത്തിവച്ച ദീപത്തിനരികിലായി പുകയുന്ന ചന്ദനത്തിരി. അതിന്റെ വാസന ആ അന്തരീക്ഷം മുഴുവന്‍ വ്യാപിച്ചിരുന്നു.

ഒരു വല്ലാത്ത മണം ആയിരുന്നു അതിന്. അതിനുശേഷം ആ മണം എന്നും എന്നില്‍ അസ്വസതതയുണ്ടാക്കി...... അത് എപ്പോഴും മരണത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും..... മരിച്ചുകിടക്കുന്ന അമ്മൂമ്മയുടെ മുഖം ഓര്‍മ്മവരും.

അന്ന് ആ ചന്ദനത്തിരിയുടെ പേര് എനിക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു. കുറെകൂടി വളര്‍ന്നുകഴിഞ്ഞാണ് അറിഞ്ഞത് സൈക്കിള്‍ ത്രീ ഇന്‍ വണ്‍ ആയിരുന്നു ആ ചന്ദനത്തിരികള്‍ എന്ന്.

ഇന്നും ഏതുമരണവീട്ടില്‍ പോയാലും അവിടെ അന്നത്തെ ആ മണം തന്നെ ആണ്. ആ മണം ഇന്നും എന്നില്‍ അസ്വസതതയുണ്ടാക്കുന്നു. അത് ഒരു നഷ്ട്പ്പെടലിനെയും അനാധത്വത്തെയും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ചിലപ്പോ‌‌‌ള്‍ ചില വാഹനങ്ങളില്‍, ആശുപത്രികളില്‍, മറ്റുചിലപ്പോള്‍ ചില വിവാഹങ്ങ‌ള്‍ക്കു പോകു‌‌മ്പോ‌‌ള്‍ അവിടെ ആ മണം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. സന്തോഷത്തോടെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ അല്ലങ്കില്‍ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ വിവാഹത്തിന് എത്തുന്ന ഞാന്‍ അസ്വസ്തനാകും. എന്തോ ഒരു സുഖമില്ലായ്ക.

എല്ലാ മണങ്ങളും നമുക്ക് ഉന്മേഷം തരു‌ന്നതാണ്. പ‌ക്ഷേ അതില്‍ ഒരു മണം നമ്മെ എപ്പോഴും അസ്വസ്തരാക്കാറില്ലേ?. അത് എപ്പോഴും ഒരു നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ മണമായിരിക്കും. സൈക്കിള്‍ ത്രീ ഇന്‍ വണ്‍ തന്നെയല്ലേ മിക്കപ്പോഴും നമ്മെ അസ്വസ്തരാക്കുന്ന ആ മണം?. കാരണം അതിനു എപ്പോഴും മരണത്തിന്റെ മണ‌മാണ്............