പുറത്ത് മഴതകര്ക്കുമ്പോള്
പൈതൊഴിയുന്ന മഴനൂലുകള്ക്കിടയിലൂടെ
നീ നടന്നെത്തിയത്, കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ട
എന്റെ ഹ്യദയത്തിലേക്കായിരുന്നു
അനുവാദമില്ലാതെ നീ എന്റെ ഹ്യദയത്തില്
മെലിഞ്ഞ വിരലുകള് കൊണ്ടെഴുതിയപ്പോള്
അരുതേ എന്നുവിലക്കാന് മനസ്സുവെമ്പി
പക്ഷേ നാവു ചലിച്ചില്ല
ഞാന് ആരന്നറിയാതെ അടുത്തു നീ
ഞാന് സന്തോഷിച്ചു
ഞാന് ആരന്നറിഞ്ഞപ്പോള് അകന്നു നീ
എന്റെ മനസ്സു വേദനിച്ചു
എന്നിട്ടും മനസ്സിനോടല്ലാതെ
ഹ്യദയത്തോടു നമ്മള് സംവാദിച്ചു
മനസ്സും ഹ്യദയവും
രണ്ടായിരിക്കും അല്ലേ?
പുനര്ജന്മം എന്ന ഒന്നുണ്ടങ്കില്
വരും ജന്മത്തില് നിനക്ക് എന്റെ ആരാകണം?
ഒന്നുകില് നീ എനിക്ക് ഊന്നുവടിയാകുക
അല്ലങ്കില് നീ എന് മകനായ് പിറക്കുക.
ഞാന് എന്നും ഒരു അടിമയാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹ്യദത്തിന്റയും അടിമ. എപ്പോഴങ്കിലും മനസ്സൊന്നിടറിയാല്, ഒരു ഒറ്റപ്പെടല് അനുഭവപ്പെട്ടാല് ആരങ്കിലും ഒരാള് കൂട്ടിന് വേണമന്ന് തോന്നിയാല് മുരളിപൊഴിക്കുന്ന കള്ളചിരിയുമായ് നീയെന്റെ മുന്നിലവതരിക്കുന്നു. വര്ഷങ്ങള്കൊണ്ട് എല്ലാ സ്നേഹത്തില് നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുനില്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം. സ്നേഹവും സൗഹ്യദവും ചോദിച്ചവര്, ജീവിതം ചോദിച്ചവര് പിന്നെ എന്നെതന്നെ ചോദിച്ചവര്. എല്ലാവരയും എന്റെ ലോകത്തുനിന്നും വിലക്കി നിര്ത്തി. അടരാന് മടിച്ച് ഹൃദയത്തോടൊട്ടി ചേര്ന്നു കിടക്കുന്ന കുപ്പിച്ചില്ലുകള് എല്ലാബന്ധങ്ങളില് നിന്നും ആത്മാവിനെ സ്വയം അകറ്റിനിര്ത്തി. എന്നിട്ട് ഞാന് എന്തുനേടി?. ഹ്യദയത്തില് സ്നേഹത്തിന്റെ കൈയ്യൊപ്പുകോറിയിട്ട് പടിയിറങ്ങിപോയ ആത്മാവിനോടുള്ള പകപോക്കലോ? വിഷാദത്തിന്റെ ജ്വാലയുള്ള സമ്മാനങ്ങള് തന്നിട്ട് എന്റെ ലോകത്ത് ശുന്യത നിറച്ചവരോടുള്ള പ്രതിഷേധമോ? അതോ സ്വയം ശിക്ഷിക്കലോ? ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരുസമസ്യ.
