വേദനയുടെ ചാലുകള് കീറി
മനസ്സിലൊഴുക്കിയ നീരത്രയും വലിച്ചെടുത്ത്
വിരിഞ്ഞൊരു താമരപ്പൂവ്;
തിരിച്ചറിവിന്റെ സന്തതി
മൂര്ച്ഛിച്ചു വീണ മാതാവിന്റെ കണ്ണുകളില്
മരണം.
പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന താമരപ്പൂവിന്
ജ്വാല പകരുന്ന സൂര്യന്,
ഇനി കത്തിയമരാനുള്ള ഊഴം
നമ്മുടെ മനസ്സുകള്ക്ക്.
Posted in Nanditha by Dr. Prasanth Krishna | 3 comments
മഞ്ഞ് പെയ്യാത്ത ഡിസംബര്
തണുത്തുറയാത്ത നെയ്യ്
നിറതിരി പടര്ന്നുകത്തുന്ന നിലവിളക്ക്
തുളസിത്തറയില് ഉഷ്ണം പെറ്റുപെരുകുന്നു
എന്റെ തളിര് വാടകക്ക് നീറുന്നു
രക്തസിന്ദൂരം ചാര്ത്തി നിറഞ്ഞുപൂക്കാന്
ഞാനവളോട് പറഞ്ഞില്ല.
ഡിസംബറിന്റെ ഉഷ്ണം അവളെ അലട്ടുന്നുണ്ടാവാം.
പക്ഷേ…
എനിക്ക് ക്രൂരയായേ പറ്റൂ
കാലത്തിലൂടെ പിറകോട്ട് പോവാന്
ഞാനവളോട് എങ്ങിനെ പറയും?…
Posted in Nanditha by Dr. Prasanth Krishna | 2 comments
ശിരസ്സുയര്ത്താനാവാതെ
നിന്റെ മുഖം കൈകളിലൊതുക്കി
നെറ്റിയിലമര്ത്തി ചുംബിക്കാനാവാതെ
ഞാനിരുന്നു
നീണ്ട യാത്രയുടെ ആരംഭത്തില്
കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരകള് കുതിക്കുന്നു
തീക്കൂനയില് ചവുട്ടി വേവുന്നു,
ഇനി നമ്മളെങ്ങോട്ടു പോവാന്…?
എനിക്കിനി മടക്കയാത്ര.
എന്നെ തളര്ത്തുന്ന നിന്റെ കണ്ണുകളുയര്ത്തി
ഇങ്ങനെ നോക്കാതിരിക്കൂ…
നിന്നെത്തേടിയൊരു ജ്വലിക്കുന്ന അശ്വമെത്തുമെന്ന്
ഇരുളിനപ്പുറത്ത് നിന്നെത്തുന്ന കുളമ്പൊച്ചയും,
കിഴക്ക് പടരുന്ന അഗ്നിയുമെന്നോട് പറയുന്നു.
സാഗരത്തിന്റെ അനന്തതയില് പൂക്കുന്ന
സ്വപ്നങ്ങള് അറുത്തെടുത്ത്
ഞാനിനി തിരിച്ചു പോകട്ടെ…
- നന്ദിത ഈ കവിതക്ക് തലക്കെട്ട് ഇട്ടിരുന്നില്ല-
Posted in Nanditha by Dr. Prasanth Krishna | 1 comments
ദാഹിക്കുന്നു…
നീട്ടിയ കൈക്കുടന്നയില് തീര്ത്ഥമായി
ഒരു തുള്ളി കനിവ് നല്കുക,
കണ്ണുകളില് പുഞ്ചിരി നിറച്ച്
നെറുകയില് ചുണ്ടുകള് ചേര്ത്ത്
വിഹ്വലതകള് ഒപ്പിയെടുക്കുക.
സ്നേഹത്തിന്റെ കര്പ്പൂരം
കണ്ണുകളിലേക്ക് പകര്ന്ന് തന്ന്
പെയ്യാത്ത കണ്ണുനീര് ചാലിട്ടൊഴുക്കുക
പെയ്തൊഴിയുന്ന അശാന്തിയാല്
ദാഹം ശമിപ്പിക്കാന്
വരിക നീ കണ്ണാ ദാഹിക്കുന്നു…
Posted in Nanditha by Dr. Prasanth Krishna | 3 comments
കാറ്റ് ആഞ്ഞടിക്കുന്നു…
കെട്ടുപോയ എന്നിലെ കൈത്തിരി നാളം ഉണരുന്നു…
ഞാന് ആളിപ്പടരുന്നു…
മുടികരിഞ്ഞ മണം,
അസ്ഥിയുടെ പൊട്ടലുകള്, ചീറ്റലുകള്,
ഉരുകുന്ന മാംസം,
ചിരിക്കുന്ന തലയോട്ടി,
ഞാന് ചിരിക്കുന്നു…
സ്വന്തം വന്ധ്യത
മൂടി വെയ്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഭൂമിയെ നോക്കി
ഞാന് ചിരിക്കുന്നു…
ഭ്രാന്തമായി…
Posted in Nanditha by Dr. Prasanth Krishna | 1 comments
